Το σημερινό θέμα θα είναι λίγο διαφορετικό. Θα ασχοληθούμε με την ανισότητα η οποία προέρχεται από τις οικονομικές διαφορές των διαφόρων πολιτικών επιλογών. Θεωρώ ότι και οι δύο έχουμε τις απαραίτητες βάσεις, οπότε παρακάμπτω κάποια πράγματα και μπαίνω ευθύς εξαρχής στο θέμα. Τι είναι τελικά αυτό που ονομάζουμε κοινωνική πολιτική? Κατά τα κοινώς λεγόμενα, η αναδιανομή του εισοδήματος από τους πλουσιότερους προς τους φτωχότερους. Προσπαθούμε λοιπόν να εφαρμόσουμε πολιτικές, οι οποίες απλά παίρνουν χρήμα από τις υψηλότερα εισοδηματικές τάξεις και το πηγαίνουν θεωρητικά στις χαμηλότερα εισοδηματικές τάξεις. Η αρχική σκέψη ας υποθέσουμε ότι είναι σωστή, εν συνεχεία πρέπει να βρούμε τα κατάλληλα εργαλεία για την επεξεργασία των δεδομένων. Ποια είναι λοιπόν τα εργαλεία? Αυτά που μέχρι τώρα γνωρίζω εγώ σαν εργαλεία προέρχονται από οικονομικά μοντέλα, τα οποία είναι μία μίξη μαθηματικών και κοινωνικών διαπιστώσεων. Επεξεργαζόμαστε δηλαδή αριθμούς και ποσοτικοποιημένες κοινωνικές συμπεριφορές. Για να μπορέσουμε να ποσοτικοποιήσουμε τα κοινωνικά δεδομένα έχουμε ακολουθήσει τον μαθηματικό τρόπο, με αρκετές μεταβλητές και έχουμε βγάλει τον μέσο κοινωνικό όρο από πλευρά συμπεριφοράς, αντίδρασης και οικονομικών δεδομένων. Με τον τρόπο αυτόν θεωρούμε ότι θα έχουμε τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις και ένα δίκαιο αποτέλεσμα (τον χρονικό προσδιορισμό του αποτελέσματος τον αφήνω εκτός σε αυτή τη φάση). Μέχρι τώρα έχουμε αφήσει έξω από το μοντέλο μας έναν βασικό παράγοντα. Την αντίδραση των κοινωνικών ομάδων οι οποίες τα τελευταία χρόνια λόγω της ευημερίας των αναπτυγμένων κρατών έχουν αποκτήσει το αίσθημα του υπέρμετρου γαμίκουλα.(ας τις ονομάσουμε (Γ). Αυτές οι ομάδες ήταν στο σημείο α και ξαφνικά πήγαν στο σημείο β. Το σημείο β είναι γι΄ αυτούς ουσιαστικά ένας βάλτος που δεν έχουν λόγο να καταβάλουν τώρα μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσουν να πάνε στο επόμενο σημείο. Θεωρούν ότι πρέπει να απολαύσουν και λίγο. Ποιος λόγος θα μπορούσε να τους κάνει να προσπαθήσουν να μετακινηθούν και πάλι? Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε λόγος που θα τους έκανε να νοιώθουν απειλή για αυτά που έχουν κατακτήσει.( η έννοια του βάλτου περιέχει και το δεδομένο ότι δεν μπορούν εύκολα ακόμη και το να προσπαθήσουν να αλλάξουν σημείο). Ας υποθέσουμε τώρα ότι το έχουμε καταφέρει σε ποσοστό επιτυχίας μεγαλύτερο του 90% και έχουμε μετακινήσει χρήμα από αυτές τις τάξεις στις φτωχότερες. Με ποιο τρόπο το πετύχαμε. Με φορολογία των μεσαίων-υψηλών εισοδημάτων, με θεωρητικούς περιορισμούς (κατά βάσει ηθικοπλαστικούς), και με αύξηση των δικαιωμάτων των χαμηλότερων τάξεων (μισθοί, επιδόματα, κοινωνικές υπηρεσίες υγείας, διακοπών, εκπαίδευσης, κ.α). Πως λοιπόν θα αντιδράσει αυτή η (Γ) κοινωνική τάξη? Θα φροντίσει να δημιουργήσει δομές για να αποφύγει τα πράγματα που απειλούν τα δικαιώματά τους. Μιας και δεν μπορούν εύκολα να αλλάξουν σημείο θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα νέο σημείο το οποίο θα βρίσκεται κάτω από το επόμενο και πάνω από το δικό τους. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα είναι μάλλον αρκετά εύκολο για δύο λόγους, α) υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι της (Γ) ομάδας και β) η κοινωνία είναι χωρίς αντισώματα. Έρχονται λοιπόν και δημιουργούν νέα σχολεία, νοσοκομεία, προϊόντα, υπηρεσίες και τρόπους φοροδιαφυγής και προσπαθούν να πιέσουν την κατώτερη τάξη. Προσπαθούν να την απομονώσουν. Με τη δημιουργία των νέων αυτών δομών υποβιβάζουν τις μέχρι τώρα δομές που το κράτος με την κοινωνική πολιτική του προσπάθησε να εντάξει μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Τι καταφέραμε μέχρι τώρα? Αντικειμενικά να πληρώσουν οι φτωχότεροι τις νέες δομές της τάξης (Γ), και μέσω της κοινωνικής πολιτικής μας να δημιουργήσουμε μεγαλύτερη ανισότητα. Οι ευκαιρίες των φτωχότερων μειώθηκαν και το περιβάλλον να γίνει πιο σκληρό. Ο φτωχότερος πρέπει τώρα να καταβάλλει μεγαλύτερες προσπάθειες για να αλλάξει κατηγορία καθώς και περισσότερο χρήμα για να πετύχει το στόχο του. Αυτό γιατί η εκπαίδευση και το δικαίωμα στην εργασία, (που είναι ο μόνος τρόπος) τώρα είναι ακριβότερα προϊόντα. Όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές δομές έχουν χάσει την αξία τους και έτσι ο φτωχότερος βρίσκεται στο ίδιο ψυχολογικό επίπεδο. Δηλαδή δεν καταφέραμε ούτε αυτό να πετύχουμε. Μόνο πρόσκαιρα ο φτωχός ένοιωσε το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης απλά για να συναινέσει στην δημιουργία των νέων δομών.
* Πλέον αμφισβητώ και των ορισμό των κοινωνικών τάξεων με την υπάρχουσα μορφή καθώς και τον υπάρχοντα ρόλο της έννοιας της κοινωνικής πολιτικής. Μήπως τελικά αυτοί την φτιάχνουν απλά για να περνά καλά η διοίκηση?(δανεισμένο από την διοίκηση των επιχειρήσεων). Και να μην φωνάζουν οι άλλοι? Μήπως τα έχω χάσει?
Φίλε George, σήμερα αποφάσισα και βρήκα χρόνο να διαβάσω το blog σου και το σχόλιό σου για την κοινωνική ισότητα και πολιτική. Έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια (παρά 2 μέρες) από την εκτέλεση του Τσε, οπότε επέτρεψε μου να κάνω μια σύντομη αναφορά. Τι είναι σήμερα αλήθεια ο Τσε? Επαναστάτης ή ένα pop ίνδαλμα? Η δύναμη του μύθου του εγκλωβίζεται στα πλαίσια της θρυλικής του εικόνας με το μπερέ και το αστέρι ή είναι κάτι περισσότερο δυνατό? Καθημερινά βλέπουμε κάθε λογής αντικείμενα με την εικόνα του (μπλουζάκια, σημαίες, κονκάρδες...) να χρησιμοποιούνται από κάθε λογής ανθρώπους... ηγέτες (Τσάβες, Μοράλες), διαδηλωτές, ακτιβιστές, αναρχικούς, οπαδούς κτλ... Όσο υπάρχουν αυτοί που αγοράζουν, θα υπάρχουν και κάποιοι που θα πωλούν. Σωστά... Ο μύθος του, όμως, αναμφισβήτητα γιγαντωμένος από το γεγονός ότι πέθανε για τις ιδέες του, σημαίνει κάτι περισσότερο για μερικούς ανθρώπους. Δεν θα σχολιάσω κατά πόσο οι ιδέες του ήταν σωστές, εφαρμόσιμες ή αν ενσωματώθηκαν σε σκληρότερες μορφές εξουσίας από αυτές που κατέκριναν και αντιμάχονταν, αλλά για την εικόνα του ως επαναστάτη. Ήταν πράγματι ένας άνθρωπος που δήλωνε ότι δεν έχει πατρίδα, πολίτης του κόσμου, και έπραττε αυτό που ζητούσε από τους άλλους. Δεν δέχτηκε καμιά αλήθεια ως δεδομένη, αλλά αγωνίστηκε να την αλλάξει. Θεωρώ ότι εώς το τέλος δεν δέχτηκε να εξαργυρώσει τον αγώνα του για όφελός του και έμεινε πιστός σε αυτό που θεωρούσε σωστό. Μου αρέσει που ακόμη και σήμερα ακτιβιστές και διαδηλωτές έχουν την εικόνα του ως σημαία. Η επανάσταση όμως σήμερα πιστεύω ότι έχει τελείως διαφορετική μορφή. Για μένα δεν πρέπει να αναζητά την εξουσία ή την κατάλυση της, αλλά μέσω διεκδικήσεων να απαιτεί και να αποκτά. Άλλωστε πως διαφορετικά μπορούμε να έχουμε κοινωνική ισότητα και ασφάλεια πέρα από δημοκρατικές διαδικασίες και κυβερνήσεις. Οι πολυεθνικές εταιρείες που όλοι αγαπάμε να μισούμε είναι οι μόνες ίσως που σέβονται τόσο τους υπαλλήλους τους και το περιβάλλον μέσα στο οποίο δραστηριοποιούνται. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συμφέροντα και διαφθορά, είναι όμως παρούσες παντού, ανεξάρτητα του πολιτικού συστήματος... Ποια είναι πιο διεφθαρμένη? Η Αμερική ή η Ρωσία? People have the power, όπως λέει και η Patty... Ας σταματήσουμε να ακολουθούμε αχυράνθρωπους, να βάζουμε τη βολή μας πάνω από όλα και ας δούμε το δάσος. Μπορούμε να διεκδικούμε με τη ψήφο μας (και όχι μόνο της κάλπης, αλλά και της καθημερινής μας επιλογής). Φίλε George, να σε ευχαριστήσω για το βήμα που μου έδωσες και να σημειώσω ότι δεν ανήκω ούτε σε δεξιούς, ούτε σε αριστερούς, ούτε σε αναρχικούς ή ακροδεξιούς. Απλά αναζητώ και διεκδικώ ένα καλύτερο κόσμο για εμένα και το διπλανό μου.
Κλασσικό σκηνικό… χτυπάει το ξυπνητήρι, ανοίγει το μάτι και μέσα από τις κουβέρτες σκέφτεσαι…Θεέ μου είναι Δευτέρα!!!
Είμαι κι εγώ ένας εγκλωβισμένος εργαζόμενος. Ζω μόνο για το Σάββατο και την Κυριακή. Άσε που Κυριακή μεσημέρι με πιάνει μελαγχολία, γιατί σκέφτομαι ότι πλησιάζει η Δευτέρα…
Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Δε μπορεί, κάτι λάθος πρέπει να κάνω. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι ζω μόνο για δυο μέρες την εβδομάδα, 8 το μήνα, 96 το χρόνο με bonus κάποιες αργίες…μήπως έχω μπερδευτεί? Κάνω κάτι λάθος? Έχω προσπαθήσει να το παλέψω…με το που επιστρέφω όμως από το γραφείο (αργάμιση…) και φάω, πιάνω τον καναπέ και … τα υπόλοιπα τα ξέρετε… πώς όμως να αντέξω μετά από 2,5 ώρες στην κίνηση και τις εκκρεμότητες της δουλειάς στο μυαλό…
Είμαι όμως αποφασισμένος. Θα προσπαθήσω να το αλλάξω. Και εδώ χρειάζεται οργάνωση. Πρέπει να επιστρατεύσω γνωστούς και φίλους. Να βάλουμε την κοινωνικοποίηση στη ζωή μας. Να αναπτύξουμε ασχολίες και ενδιαφέροντα ανοικτού και κλειστού χώρου. Να γίνουμε ένα δυναμικό κοινωνικό σύνολο, ανοικτό, όπου ο καθένας θα δίνει κίνηση και το απαιτούμενο κίνητρο για δράση. Και δεν αναφέρομαι στον καφέ ή το ποτό που κλασσικά είναι ο ορισμός της εξόδου και της διασκέδασης για τους περισσότερους. Χρειάζεται ένα κλικ παραπάνω, Μόνο αυτό νομίζω μπορεί τελικά να μας σώσει από την ρουτίνα και τη ζωή μόνο του σαββατοκύριακου.
3 σχόλια:
Το σημερινό θέμα θα είναι λίγο διαφορετικό.
Θα ασχοληθούμε με την ανισότητα η οποία προέρχεται από τις οικονομικές διαφορές των διαφόρων πολιτικών επιλογών.
Θεωρώ ότι και οι δύο έχουμε τις απαραίτητες βάσεις, οπότε παρακάμπτω κάποια πράγματα και μπαίνω ευθύς εξαρχής στο θέμα.
Τι είναι τελικά αυτό που ονομάζουμε κοινωνική πολιτική? Κατά τα κοινώς λεγόμενα, η αναδιανομή του εισοδήματος από τους πλουσιότερους προς τους φτωχότερους. Προσπαθούμε λοιπόν να εφαρμόσουμε πολιτικές, οι οποίες απλά παίρνουν χρήμα από τις υψηλότερα εισοδηματικές τάξεις και το πηγαίνουν θεωρητικά στις χαμηλότερα εισοδηματικές τάξεις.
Η αρχική σκέψη ας υποθέσουμε ότι είναι σωστή, εν συνεχεία πρέπει να βρούμε τα κατάλληλα εργαλεία για την επεξεργασία των δεδομένων. Ποια είναι λοιπόν τα εργαλεία? Αυτά που μέχρι τώρα γνωρίζω εγώ σαν εργαλεία προέρχονται από οικονομικά μοντέλα, τα οποία είναι μία μίξη μαθηματικών και κοινωνικών διαπιστώσεων. Επεξεργαζόμαστε δηλαδή αριθμούς και ποσοτικοποιημένες κοινωνικές συμπεριφορές. Για να μπορέσουμε να ποσοτικοποιήσουμε τα κοινωνικά δεδομένα έχουμε ακολουθήσει τον μαθηματικό τρόπο, με αρκετές μεταβλητές και έχουμε βγάλει τον μέσο κοινωνικό όρο από πλευρά συμπεριφοράς, αντίδρασης και οικονομικών δεδομένων. Με τον τρόπο αυτόν θεωρούμε ότι θα έχουμε τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις και ένα δίκαιο αποτέλεσμα (τον χρονικό προσδιορισμό του αποτελέσματος τον αφήνω εκτός σε αυτή τη φάση). Μέχρι τώρα έχουμε αφήσει έξω από το μοντέλο μας έναν βασικό παράγοντα. Την αντίδραση των κοινωνικών ομάδων οι οποίες τα τελευταία χρόνια λόγω της ευημερίας των αναπτυγμένων κρατών έχουν αποκτήσει το αίσθημα του υπέρμετρου γαμίκουλα.(ας τις ονομάσουμε (Γ). Αυτές οι ομάδες ήταν στο σημείο α και ξαφνικά πήγαν στο σημείο β. Το σημείο β είναι γι΄ αυτούς ουσιαστικά ένας βάλτος που δεν έχουν λόγο να καταβάλουν τώρα μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσουν να πάνε στο επόμενο σημείο. Θεωρούν ότι πρέπει να απολαύσουν και λίγο.
Ποιος λόγος θα μπορούσε να τους κάνει να προσπαθήσουν να μετακινηθούν και πάλι? Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε λόγος που θα τους έκανε να νοιώθουν απειλή για αυτά που έχουν κατακτήσει.( η έννοια του βάλτου περιέχει και το δεδομένο ότι δεν μπορούν εύκολα ακόμη και το να προσπαθήσουν να αλλάξουν σημείο).
Ας υποθέσουμε τώρα ότι το έχουμε καταφέρει σε ποσοστό επιτυχίας μεγαλύτερο του 90% και έχουμε μετακινήσει χρήμα από αυτές τις τάξεις στις φτωχότερες. Με ποιο τρόπο το πετύχαμε. Με φορολογία των μεσαίων-υψηλών εισοδημάτων, με θεωρητικούς περιορισμούς (κατά βάσει ηθικοπλαστικούς), και με αύξηση των δικαιωμάτων των χαμηλότερων τάξεων (μισθοί, επιδόματα, κοινωνικές υπηρεσίες υγείας, διακοπών, εκπαίδευσης, κ.α). Πως λοιπόν θα αντιδράσει αυτή η (Γ) κοινωνική τάξη? Θα φροντίσει να δημιουργήσει δομές για να αποφύγει τα πράγματα που απειλούν τα δικαιώματά τους. Μιας και δεν μπορούν εύκολα να αλλάξουν σημείο θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα νέο σημείο το οποίο θα βρίσκεται κάτω από το επόμενο και πάνω από το δικό τους. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα είναι μάλλον αρκετά εύκολο για δύο λόγους, α) υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι της (Γ) ομάδας και β) η κοινωνία είναι χωρίς αντισώματα. Έρχονται λοιπόν και δημιουργούν νέα σχολεία, νοσοκομεία, προϊόντα, υπηρεσίες και τρόπους φοροδιαφυγής και προσπαθούν να πιέσουν την κατώτερη τάξη. Προσπαθούν να την απομονώσουν. Με τη δημιουργία των νέων αυτών δομών υποβιβάζουν τις μέχρι τώρα δομές που το κράτος με την κοινωνική πολιτική του προσπάθησε να εντάξει μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.
Τι καταφέραμε μέχρι τώρα? Αντικειμενικά να πληρώσουν οι φτωχότεροι τις νέες δομές της τάξης (Γ), και μέσω της κοινωνικής πολιτικής μας να δημιουργήσουμε μεγαλύτερη ανισότητα. Οι ευκαιρίες των φτωχότερων μειώθηκαν και το περιβάλλον να γίνει πιο σκληρό. Ο φτωχότερος πρέπει τώρα να καταβάλλει μεγαλύτερες προσπάθειες για να αλλάξει κατηγορία καθώς και περισσότερο χρήμα για να πετύχει το στόχο του. Αυτό γιατί η εκπαίδευση και το δικαίωμα στην εργασία, (που είναι ο μόνος τρόπος) τώρα είναι ακριβότερα προϊόντα. Όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές δομές έχουν χάσει την αξία τους και έτσι ο φτωχότερος βρίσκεται στο ίδιο ψυχολογικό επίπεδο. Δηλαδή δεν καταφέραμε ούτε αυτό να πετύχουμε. Μόνο πρόσκαιρα ο φτωχός ένοιωσε το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης απλά για να συναινέσει στην δημιουργία των νέων δομών.
* Πλέον αμφισβητώ και των ορισμό των κοινωνικών τάξεων με την υπάρχουσα μορφή καθώς και τον υπάρχοντα ρόλο της έννοιας της κοινωνικής πολιτικής. Μήπως τελικά αυτοί την φτιάχνουν απλά για να περνά καλά η διοίκηση?(δανεισμένο από την διοίκηση των επιχειρήσεων). Και να μην φωνάζουν οι άλλοι? Μήπως τα έχω χάσει?
Φίλε George,
σήμερα αποφάσισα και βρήκα χρόνο να διαβάσω το blog σου και το σχόλιό σου για την κοινωνική ισότητα και πολιτική. Έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια (παρά 2 μέρες) από την εκτέλεση του Τσε, οπότε επέτρεψε μου να κάνω μια σύντομη αναφορά.
Τι είναι σήμερα αλήθεια ο Τσε? Επαναστάτης ή ένα pop ίνδαλμα?
Η δύναμη του μύθου του εγκλωβίζεται στα πλαίσια της θρυλικής του εικόνας με το μπερέ και το αστέρι ή είναι κάτι περισσότερο δυνατό?
Καθημερινά βλέπουμε κάθε λογής αντικείμενα με την εικόνα του (μπλουζάκια, σημαίες, κονκάρδες...) να χρησιμοποιούνται από κάθε λογής ανθρώπους... ηγέτες (Τσάβες, Μοράλες), διαδηλωτές, ακτιβιστές, αναρχικούς, οπαδούς κτλ... Όσο υπάρχουν αυτοί που αγοράζουν, θα υπάρχουν και κάποιοι που θα πωλούν. Σωστά... Ο μύθος του, όμως, αναμφισβήτητα γιγαντωμένος από το γεγονός ότι πέθανε για τις ιδέες του, σημαίνει κάτι περισσότερο για μερικούς ανθρώπους.
Δεν θα σχολιάσω κατά πόσο οι ιδέες του ήταν σωστές, εφαρμόσιμες ή αν ενσωματώθηκαν σε σκληρότερες μορφές εξουσίας από αυτές που κατέκριναν και αντιμάχονταν, αλλά για την εικόνα του ως επαναστάτη. Ήταν πράγματι ένας άνθρωπος που δήλωνε ότι δεν έχει πατρίδα, πολίτης του κόσμου, και έπραττε αυτό που ζητούσε από τους άλλους. Δεν δέχτηκε καμιά αλήθεια ως δεδομένη, αλλά αγωνίστηκε να την αλλάξει. Θεωρώ ότι εώς το τέλος δεν δέχτηκε να εξαργυρώσει τον αγώνα του για όφελός του και έμεινε πιστός σε αυτό που θεωρούσε σωστό.
Μου αρέσει που ακόμη και σήμερα ακτιβιστές και διαδηλωτές έχουν την εικόνα του ως σημαία. Η επανάσταση όμως σήμερα πιστεύω ότι έχει τελείως διαφορετική μορφή. Για μένα δεν πρέπει να αναζητά την εξουσία ή την κατάλυση της, αλλά μέσω διεκδικήσεων να απαιτεί και να αποκτά. Άλλωστε πως διαφορετικά μπορούμε να έχουμε κοινωνική ισότητα και ασφάλεια πέρα από δημοκρατικές διαδικασίες και κυβερνήσεις. Οι πολυεθνικές εταιρείες που όλοι αγαπάμε να μισούμε είναι οι μόνες ίσως που σέβονται τόσο τους υπαλλήλους τους και το περιβάλλον μέσα στο οποίο δραστηριοποιούνται. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συμφέροντα και διαφθορά, είναι όμως παρούσες παντού, ανεξάρτητα του πολιτικού συστήματος... Ποια είναι πιο διεφθαρμένη? Η Αμερική ή η Ρωσία? People have the power, όπως λέει και η Patty... Ας σταματήσουμε να ακολουθούμε αχυράνθρωπους, να βάζουμε τη βολή μας πάνω από όλα και ας δούμε το δάσος. Μπορούμε να διεκδικούμε με τη ψήφο μας (και όχι μόνο της κάλπης, αλλά και της καθημερινής μας επιλογής).
Φίλε George,
να σε ευχαριστήσω για το βήμα που μου έδωσες και να σημειώσω ότι δεν ανήκω ούτε σε δεξιούς, ούτε σε αριστερούς, ούτε σε αναρχικούς ή ακροδεξιούς. Απλά αναζητώ και διεκδικώ ένα καλύτερο κόσμο για εμένα και το διπλανό μου.
Το ξύπνημα της Δευτέρας…
Κλασσικό σκηνικό… χτυπάει το ξυπνητήρι, ανοίγει το μάτι και μέσα από τις κουβέρτες σκέφτεσαι…Θεέ μου είναι Δευτέρα!!!
Είμαι κι εγώ ένας εγκλωβισμένος εργαζόμενος. Ζω μόνο για το Σάββατο και την Κυριακή. Άσε που Κυριακή μεσημέρι με πιάνει μελαγχολία, γιατί σκέφτομαι ότι πλησιάζει η Δευτέρα…
Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Δε μπορεί, κάτι λάθος πρέπει να κάνω. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι ζω μόνο για δυο μέρες την εβδομάδα, 8 το μήνα, 96 το χρόνο με bonus κάποιες αργίες…μήπως έχω μπερδευτεί? Κάνω κάτι λάθος? Έχω προσπαθήσει να το παλέψω…με το που επιστρέφω όμως από το γραφείο (αργάμιση…) και φάω, πιάνω τον καναπέ και … τα υπόλοιπα τα ξέρετε… πώς όμως να αντέξω μετά από 2,5 ώρες στην κίνηση και τις εκκρεμότητες της δουλειάς στο μυαλό…
Είμαι όμως αποφασισμένος. Θα προσπαθήσω να το αλλάξω. Και εδώ χρειάζεται οργάνωση. Πρέπει να επιστρατεύσω γνωστούς και φίλους. Να βάλουμε την κοινωνικοποίηση στη ζωή μας. Να αναπτύξουμε ασχολίες και ενδιαφέροντα ανοικτού και κλειστού χώρου. Να γίνουμε ένα δυναμικό κοινωνικό σύνολο, ανοικτό, όπου ο καθένας θα δίνει κίνηση και το απαιτούμενο κίνητρο για δράση. Και δεν αναφέρομαι στον καφέ ή το ποτό που κλασσικά είναι ο ορισμός της εξόδου και της διασκέδασης για τους περισσότερους. Χρειάζεται ένα κλικ παραπάνω, Μόνο αυτό νομίζω μπορεί τελικά να μας σώσει από την ρουτίνα και τη ζωή μόνο του σαββατοκύριακου.
Δημοσίευση σχολίου